Succes!

Achter de wolken schijnt de zon, hè? Ja dus! Goed nieuws. Chris is geslaagd met goede cijfers voor zijn VMBO examen. We zijn SUPER TROTS op hem. Hij heeft het helemaal zelf gedaan.
Behind the clouds is the sun, right? Yes it is! Good news. Chris has passed his exams and is graduating from his school. We are SO PROUD of him. He did it all by himself.

Dat betekend dus dat hij meteen a.s. maandag en dinsdag al toelatings examen kan doen voor de nieuwe opleiding. Hij wil interieurbouw/timmerman gaan doen. In Heerenveen... (daar woonden we dus een paar jaar geleden nog...)
That means he can do his exams for the new school coming monday and tuesday! He wants to learn to be an interior building/carpenter. That school is in Heerenveen. (we just moved from there a couple of years ago...)

En, ik plaats niet vaak foto's van mijn kinderen op internet. Maar... om te laten zien dat het nu ECHT weer heel goed gaat met Bridget, zie hier! ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

And, I don't place pictures of my kids very often on the internet. But, just to show everyone that Bridget is doing very well.. take a look! ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Bridget's oog / eye

Vandaag konden we met Bridget voor controle naar het ziekenhuis. Eigenlijk hoefde het pas in november, maar dát was me wat te ver weg. Meteen om kwart over 8 aan de beurt. Het meten ging al een stuk beter, en het lezen van afstand ging ook goed. Haar bots oogje is nog steeds +2 maar zover de dokter kon zien, corrigeerd ze het zelf 'goed'. Op school zit ze nu echter dichter bij het bord, omdat ze het allemaal niet meer zo goed zag....
Over 6 weken moeten we weer terug komen en dan gaat de oogarts er ook nog een keer naar kijken.

Today we had a new appointment with the eyedoctor at the hosptial. Originally the appointment was in November, but I wanted it earlier. It all went a lot better, and the measurements results were more positive. Her eye is still +2 which means she can't look that well in the distance. The doctor told us, she thought Bridget corrected it herself, so she doesn't want to do anything about it. We have to come back in 6 weeks again.

De huid van de oog is nog steeds verkleurd, en het oogje is ook zichtbaar kleiner. Gelukkig heeft ze nog héél veel groei-jaren voor zich. Ze mag ondertussen weer fietsen, sporten en zwemmen. Met mate natuurlijk.
The skin of the eye is still a different colour, the eye is visibly smaller then the other. Luckily she has a lot of growing years ahead of her. In the meantime she was allowed to cycle again, do some sports and swimming.

We zijn dus ERG blij dat het goed af is gelopen met haar. We're VERY happy all's well with our little girl.

Bridget is showing Mini Manu in Baby Cash/merino by Debbie Bliss.

Tijdelijke APK

Yes!
We zijn bij de neuroloog geweest, en hebben een 'tijdelijke periodieke keuring' gehad. Ze mag morgen 1 dagdeel naar school; Bridget was zo blij om dat te horen. De neuroloog heeft haar eens bekeken, en beluisterd en dacht dat het wel kon. Het oogje is nog niet goed, dat is duidelijk.

Na het bezoekje bij de neuroloog mochten we naar de scan-afdeling. We konden metéén terecht (na 20 minuten; dat vind ik vrij vlot)... De neuroloog belt dan morgen (?) of overmorgen wat dáár op te zien was en hoe het dan verder gaat.

Bridget moet nog zeker 4-6 weken rustig aan doen; niet sporten, niet zwemmen, niet paardrijden en geen kermis volgende week. Misschien dat we dan nog een keer moeten terugkomen; misschien ook niet.

Bridget wilde metéén naar school om dit goede nieuws te vertellen; en het was dan ook een hele verrassing voor haar klas dat ze 'zo' de klas binnen wandelde. Morgen mag ze beginnen; ben benieuwd. Wanneer het niet gaat; belt juf en haal ik haar direct weer op, hoor!

Temporary Approval.

Oh yes! We got a temporary approval for Bridget to go to school again. Good news! The neurologist examend her and thought she was fit enough to try to go back to class. No sports, no horseback riding, no swimming and no fun fairs...
At least for 4-6 weeks, still. But with that news in her pocket, she went smiling to the CT scan room. The neurologist will phone us with the results, mainly because her eye is still hanging a bit.
Bridget wanted to go to school to tell everyone the good news, so everyone was surprised to see her walking into the classroom. She starts tomorrow, only mornings. If it appears to be to stressfull, I'll pick her up immediately! I will!

Beneath the surface

Hoe kan het eigenlijk.

We hebben 3 kinderen. Ondertussen al heel wat beleeft, leuke en minder leuke dingen. De dagen vliegen voorbij en voor je het weet zijn ze groot. Ik heb geprobeerd om elke dag bewust te beleven; lekker lachen en ook gewoon huilen als het moet. Maar toch, door het ritme van de week (school, werk) gaat het best snel.

En als je dan in eens over de gang loopt in een (willekeurig) ziekenhuis, vraag je je toch af, hoe je dáár nou in eens beland bent. Sommige andere ouders hadden dat daar ook.
Ons kind botste en dan begint de achtbaan. Emoties komen boven, die je elke dag hebt, maar niet 'gebruikt'. Kinderen maken je kwetsbaar, maar dat laat je niet altijd zien.

In het ziekenhuis heb je geen keus; die emoties banen zich een weg naar buiten en in volle glorie tentoongesteld. NIX mis mee. Ik heb het dan ook maar laten gebeuren. Toen Bridget werd geprikt voor het infuus heb ik haar ook niet gesust. Huil maar kind, het doet ook pijn! Er uit met die spanning.

Ik storte dus in toen ik uit de taxi (die ons naar huis reed) stapte. Duizelig, moe, misselijk. Ik dacht dat ik mezelf had laten gaan, maar ongewild maak je je toch zo veel zorgen. Twee stappen over de drempel kwam de spanning los en ben ik maar meteen gaan liggen.
Na een half uurtje ging het al beter. Gelukkig.

Nu na ruim een week thuis, en met een afspraak voor de neuroloog nog maar 4 dagen vooruit, merk ik dat ik toch gespannen ben. Wat gaan ze nog vinden op de scan. Zullen er lange termijn effecten zijn. Is mijn meisje mijn meisje nog wel?? Dat laatste kunnen ze op de scan niet zien. En weet ik stiekum al: JA! Ze heeft alweer een verkleed partij achter de rug. Ruzie gemaakt met de grote broer en commandeerd voor drinken en snoep.
Maar kan ze nog sporten? Wanneer?? Kan ze nog goed zien met haar oogje??
Vandaag liep ik met de post en merkte ik dat ik met opgetrokken schouders loop. Van de spanning. En onmacht. Zelfs al is er wat, of is er nix. Ik kan er nix aan doen.

Dus...

Toen ik thuis kwam het kleine meiske maar weer eens een héle dikke knuffel gegeven. Dat helpt altijd.

How is it possible.

I live life like everyone else. One day at a time, with 3 kids (and my husband). I try to be there in the moment, capturing everthing as it happens. But still they grow up só fast. Laughing and crying every day if life calls for it.

Then, suddenly, you find yourself pasing in the hallway of a hospital. How did I get there? Other parents were asking the same thing about themselves...
Our daughter had a little accident and suddenly the 'ride' begins. Everything is happening fast, and emotions flow. You have them every day, but supress them, because you have no 'need' for them. Children make you vulnerable, but it doesn't always show.

In the hospital you have no choice, emotions make there way up to the surface and expose them self in all their glory. Nothing wrong with that. So I let it happen. I told Bridget to go ahead and cry because she needed a 'drip' (needle in hand, for fluids); it hurts, of course you may cry!

I broke down after the cab-ride home. Dizzy, sick and tired. I thought I had expressed myself, but secretly stored a lot of stress which came out, when I opened the door and stepped inside.
I had to lie down, for half an hour, then it was better.

We're home for 10 days now, and I'm starting to notice I'm still stressed. I was walking my mail round and noticed I was keeping my shoulders high up!
Worrie-ing about what to expect after the scan (coming monday). Longterm effects?Will she be able to do some sports anytime soon? Will her eyesight recover??
Is my little girl still my little girl??? I kinda know the answer to that one; yes! She's had a dress-up session already, argueing with her big brother and ordering mommy around.
Which we do with love...

So, when I came back from work, I just went up to my little girl and gave her a big hug. That always helps a lot.

Can't fix this.

Twee dagen geleden is Bridget op het schoolplein, in de pauze, aan het rennen. Daarbij is ze plotseling op een jongentje gebotst. Dat ging vrij heftig en juf belde om te vragen of ik Bridget op wilde halen.
Toen ik haar op school zag, hing ze als een slap doekje over haar tafeltje, met een heel dik oogje.

Ik heb haar mee naar huis genomen en ze viel direct in slaap op de bank. De hele dag door heeft ze veel geslapen en gespuugd. Een beetje tv gekeken en met haar broers gekletst. Eten bleef er niet in, drinken ook niet.

De volgenden morgen naar de huisarts gegaan, een verwijsbrief gekregen voor een foto; voor de zekerheid. Haar oog zat inmiddels helemaal dicht, was verschrikkelijk op gezwollen en blauw. Heel erg blauw.
Thuis heeft ze nog een keer gespuugd en toch nog een keer de huisarts gebeld. Die heeft Spoed Eisende Hulp gebeld in Drachten, dat ze ons verwachten. Na een kort gesprekje ruim een half uur in de wachtkamer gezeten. Toen kregen we een bedje en kon ze wat uitrusten. Omdat ze het ook zeker wilde weten hebben ze een CT scan gemaakt en wat bleek: een scheur in het oogkasdak, en over de schedel! Daarbij was ook een inwendige bloeding te zien in de hersenen en er werd gebeld met Groningen. Ondertussen zat ik te bibberen, oppas te regelen voor Bridget's broers. Papa zat vast in de file in Belgie en opa en oma zijn op vakantie! Zal je net zien.

Ze besloten haar op te nemen op de kinderafdeling en goed in de gaten te houden. Ze kreeg een infuus en buikplakkertjes en een zuurstof meetding op haar vinger, vrij snel daarna sliep ze alweer.
Chris kon bij een vriend blijven, Sean kon bij een vriendje eten en slapen, Johan crosste héél NL door met een reuze vaart. Opa & Oma gebeld, de tamtam ging rond.
's avonds om half 10 werd er nog een CT scan gemaakt en kregen we het goede nieuws. Het bloeden was gestopt en we hoefden niet naar Groningen.
De zusters hebben haar elke 2 uur gechecked om te kijken hoe het met haar ging. Haar oogjes zijn goed, maar dik van oedeem en blauwe plek.

Het andere kind heeft een héél stuk van zijn grote mensentand af. Ik heb nog niet gehoord hoe het nu met hem gaat.

Bridget heeft vanmorgen al wat gedronken, ze zit nu op haar 3e of 4e zakje infuus. Ik ben nu even thuis, papa is bij het meisje.
Zometeen ga ik weer terug met Sean, ik ga me nu eerst even douchen.

Even het angstzweet er af spoelen...

We hopen dat ze maandag naar huis kan/mag.

Queen on the Catwalk

Nou, ze is er klaar voor. Ze lachtte niet, pure zenuwen of het 'goed genoeg' was, wat mama had gemaakt. Dat viel op school al van haar af, want de eerste moeder herkende haar meteen als assepoester. Geslaagd!
De modeshow is vanmorgen, zonder ouders, vanmiddag gaat ze op pad (verjaardag) met opa en oma, dus die jurk komt vandaag NIET meer uit. Well, she's ready. She doesn't smile in the pictures, pure nerves for this morning. Once on the playground at school, the first mother that walked by, recognized her as Cinderella, that was a load of her shoulders.
The Catwalk for toddlers (4-6 y) is happening thís morning, no parents allowed. This afternoon a birthday trip with grandparents, I think the dress won't come off till tonight.

Project Catwalk

1. Fabric

2. More fabric

3. Pattern as I go along

4. A little Miss Bridget
5. Some classy details

6. The Result so far. Only finishing the sleeves, and adding a dark blue cape for a coat.
She's so happy, it's a dress to show off at school at a kindergarten fashion show!

Feestje!

Hallo allemaal.

Ik ben Bridget en deze blog wordt bijgehouden door mijn mama. Ze maakt allerlei leuke en mooie dingen voor mij (soms voor anderen) en meestal doe ik het dan aan.
Ik ben de laatste dag van het jaar jarig, maar omdat het dan meestal heel druk is, heb ik gisteren mijn verjaardagsfeestje alvast gehouden. Mama dacht dat het wel leuk zou zijn dat ik dan met 4 vriendinnetjes in de manege op een pony/paard ging rijden. Ik vond het geweldig!!!
Het was wel verschrikkelijk koud, mama dacht dat er 10 minuten per kindje gereden zou worden met hulp. Dat was niet zo; we mochten wel een heel UUR! We gingen rondjes, zigzag, lopen en een beetje hard. Een vriendinnetje durfde niet, die bleef aan de kant staan.
Na een uurtje was het wel erg koud geworden en gingen we gauw naar binnen om te eten, drinken en kadoo'tjes uit te pakken. Ik kreeg van alles, ook een speelpaardje dat 'echt' kan eten. Op de video hier onder kun je zien dat ik zelfs heél even alleen mocht rijden!!
Ik voelde me echt een prinsesje!


Hi, my name is Bridget and this is my blog, maintained by my mom. She makes nice things for me, and sometimes for others, and most of the time I'll wear it.
My birthday is the last day of the year, and because it's mostly very hectic then, I threw a birthdayparty yesterday! Mommy thought it would be great if we went (me and 4 girls) to a ranch to ride a pony/horse. I LOVED it! Mommy also thought it would be like 10 minutes per kid, but it was a whole hour of fun!!! After that we ate and drank something and they gave me presents. I got a toy pony who could eat for real! I felt like a real princess!
In the video above you can see that they allowed me to ride alone for a short time...

Change

Op een of andere manier lukte het niet om aan Bridget's jas te beginnen. Eigenlijk wist ik wel waarom, maar ja. Soms duurt het even voor je het toe wilt geven. Het was toch niet de goede kleur dus ik heb de stof geverfd. En ik had geen goede isolatie/vulling om het meisje de winter door te laten komen. Dus vandaag nog gauw knaloranje fleece gekocht en ja hoor, meteen begonnen. Gister had ik al een lange roze broek voor haar gemaakt, een jas voor haar pop en vandaag de jas geknipt. Zo ziet hij er nu uit, nu nog in elkaar zetten.
Somehow it just didn't happen to start on the coat for Bridget. I did know why, but I couldn't own up to it. It wasn't the right colour, so I dyed it red/tangerine. I also thought the coat wouldn't be warm enough so today I bought some fleece and YES... I began to work on it.
Yesterday I've already started on some pants/slacks for her in pink, a coat for her doll and today I cut the coat. The pic shows how it's layed out, so now I only have to sew it together.

Ik brei ook nog hoor: 3 sjaals tegelijk, omstebeurt een uurtje. De schaduwsjaal voor Chris, de Clapotis voor Bridget en de Myrtle leaf voor Angelic. Het houd je van de straat.
I also keep on knitting! 3 scarfs an hour each... the shadowscarf for Chris, the Clapotis for Bridget and the Myrtle leaf for Angelic. Keeps me out of trouble....